نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: جنگ و صلح
نمایش از 06 آبان 1394 بازدید: 67
پرینت

ويژگي هاى جنگ و صلح در اسلام

 

نويسنده: على تقى زاده اكبرى

چكيده : ايـن نـوشـتـار بـر آن است كه به اختصار ويژگى هاى جنگ وصلح را در آيات و روايـات بـكـاود. حـاصـل اين جست و جو, چهار ويژگى عمده براى جنگ و سه ويـژگـى براى صلح است . جنگى كه اسلام آن را مشروع مى داند, فى سبيل اللّه اسـت نـه فـى سـبـيـل الطاغوت , در مقام دفع تجاوز وستم است و از هر گونه شـيـوه هـاى غـير انسانى به دور است. از اين رو, دفاعى , انسانى و عادلانه است . هـمـچنين صلحى كه اسلام در پى استقرارآن است , شرافتمندانه , همه جانبه و برخوردار از پشتوانه هاى ژرف اخلاقى است , صلحى كه كرامت انسانى مسلمانان را حـفـظ مى كند, تمامى عرصه هاى زندگى آنان را در بر مى گيرد, و به حقوق واقـعـى بـشر ارج و احترام عميق مى گذارد و بر آزادى تفكر و انتخاب آگاهانه بشرمتكى است . از مـوضـوعـاتـى كه در كتاب و سنت مطرح شده است , موضوع مهم ((جنگ و صـلح )) است . اين موضوع در بسيارى از آيات قرآن كريم ونيز روايات معصومان عـلـيهم السلام , از جنبه هاى مختلف اعتقادى , اخلاقى , حقوقى و نظامى بازتاب يـافـتـه است . برخى از اين آيات وروايات , به تبيين ويژگى هاى جنگ مشروع و صـلـح مـطـلـوب اخـتـصـاص دارد كه در اين جا به اختصار مورد بررسى قرار مى گيرد.

ادامه مطلب: ويژگي هاى جنگ و صلح در اسلام
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: جنگ و صلح
نمایش از 06 آبان 1394 بازدید: 73
پرینت

جنگ و صلح پيامبر(ص) ازنگاه جامعه شناسي

نويسنده:محمد محسن حميدي

 چكيده

 هر پيام و سخني تازه،حتي درحوزه ي علم،با واكنش ها و مخالفت هايي روبرو مي گردد و تقابل امري مي شود ناگزير پيامبراسلام(ص) نيز هرچند به بسياري كارها دست زده و بسي تأثيرها بر روزگار خود و روزگاران پس از خويش گذاشته است،ولي همچنان پيام وي در سايه ي جنگ ها تفسير مي شود. هر چند گمان مي رفت كه نقدها يا تهمت هايي اين گونه فروكش كرده باشد،ولي سخنان «باب بنديكت شانزدهم» و بازتاب هاو واكنش ها ي جهاني آن،بار ديگر بررسي اين موضوع را ضروري ساخت. تبيين هاي گذشته از جنگ هاي پيامبر،بيشتر تبيين هاي ديني بوده و روزگار ما بيش از گذشته نيازمند تبيين هايي تازه از اين موضوع است. از اين رو، بررسي ومقابله ي رهيافت علوم اجتماعي و راه بردي با كارنامه ي جنگ و جهاد پيامبر (ص) مي تواند افق هاي تازه اي بر اين موضوع بگشايد. ريشه هاي جنگ هاي پيامبر چه بوده است؟پيامبر(ص) از چه راه بردهايي بهره مي جسته و چه مفروضه هاي بنياديني، راه برد و آموزه ي امنيتي آن حضرت(ص) را شكل مي بخشيده است؟ سؤالاتي كه اين مقاله در پي پاسخ گويي به آنهاست.

ادامه مطلب: جنگ و صلح پيامبر(ص) ازنگاه جامعه شناسي
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: جنگ و صلح
نمایش از 06 آبان 1394 بازدید: 55
پرینت

جنگ و صلح از دیدگاه قرآن (2)

 

نویسنده : کاظم قاضی زاده

 

«أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللّهَ عَلی‌ نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ * الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلّا أَنْ یَقُولُوا رَبُّنَا اللّهُ»(24)؛

به کسانی که جنگ بر آنان تحمیل شده رخصت [جهاد] داده شده است ، چرا که مورد ظلم قرار گرفته‌اند و البته خدا بر پیروزی آنان سخت توانا است.

« قاتِلُوا الْمُشْرِکِینَ کَافَّةً کَما یُقاتِلُونَکُمْ کَافَّةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ»(25)؛

همگی با مشرکان بجنگید ، چنانکه آنان همگی با شما می‌جنگند و بدانید که خدا با پرهیزکاران است.

و در جای دیگر به صورت تطبیق بر وصف می‌فرماید:

«وَ قاتِلُوا فِی سَبِیلِ اللّهِ الَّذِینَ یُقاتِلُونَکُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللّهَ لا یُحِبُّ الْمُعْتَدِینَ»(26)؛

با کسانی که با شما می‌جنگند در راه خدا کارزار کنید ولی تجاوز نکنید که خداوند تجاوزکاران را دوست ندارد.

و در مورد دیگر قتال را مبتنی بر نقض پیمان از سوی کفار می‌داند و می‌فرماید:

«وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فِی دِینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ * أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَتَخْشَوْنَهُمْ فَاللّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ»(27)؛

ادامه مطلب: جنگ و صلح از دیدگاه قرآن (2)
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: جنگ و صلح
نمایش از 06 آبان 1394 بازدید: 68
پرینت

جنگ و صلح از دیدگاه قرآن (1)

 

نویسنده : کاظم قاضی زاده

 

چکیده :

پرسش اصلی مقاله حاضر این است که آیا قرآن کریم، در روابط خارجی دولت اسلامی با غیرمسلمانان، اصل را بر جنگ ( اصالة الجهاد ) می‌گذارد یا بر همزیستی مسالمت‌آمیز ( اصالة الصلح ) ؟

این مقاله ضمن اشاره به نظریه‌پردازان به طرح دو نظریه و نقد دلایل آنها پرداخته است. در این‌باره سه گزاره «جهاد اسلامی فقط جهاد دفاعی است»، «قیود جهاد ابتدایی مانع تحقق گسترده آن می‌شود» و «جهاد ابتدایی اختصاص به زمان تأسیس دولت اسلامی داشته است» مورد بررسی و تحلیل مستقل قرار گرفته است. نویسنده در نهایت موضعی میانه اتخاذ کرده و اصالت را متعلق به دعوت مؤثّر در جهت گسترش توحید دانسته است (اصالة الدعوة).

قرآن کریم پاسخ‌های خود را به سئوالات فراروی نظریه‌های اجتماعی و سیاسی در مجموعه‌ای از آیات به ظاهر متفرق ارائه کرده است. تفسیر موضوعی قرآن کریم در دوران معاصر به کشف این پاسخ‌ها و تبیین نظریه‌های قرآنی در عرصه‌های مختلف اعتقادی و اجتماعی می‌پردازد. یکی از این سئوالات که در عرصه علوم و مکاتب سیاسی مطرح شده است درباره روابط دولت اسلامی با دولت‌های غیر اسلامی است.

سؤالی که در این زمینه مطرح است آن است که اصل اولیه در روابط دولت اسلامی با دولت‌های غیر اسلامی بر جنگ است یا صلح. در این جا دو نظریه عمده وجود دارد.

نظریه اول : اصل رابطه بر جنگ است‌

 

غالب فقهای متقدم بر این عقیده بوده‌اند و با استفاده از آیات قرآنی زمینه صلح بین دولت اسلامی و کفار را برنمی‌تافتند.

ادامه مطلب: جنگ و صلح از دیدگاه قرآن (1)
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: جنگ و صلح
نمایش از 04 آبان 1394 بازدید: 60
پرینت

سؤالات شیعه پیرامون انتخاب ابوبکر به خلافت (2)

نویسنده: حسین تهرانی

 3) مصاحبت ابوبکر با پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در غار:

دیگر از امتیازاتی که ذهبی در «تاریخ الاسلام» برای ابوبکر به شمار آورده و او را به همین دلیل شایسته خلافت دانسته این است که می گوید: به دلیل نزول آیه شریفه:
«ثانی اثنین اذ هما فی الغار اذ یقول لصاحبه لا تحزن ان الله معنا»(1)
که به قول ذهبی حکایت از حضور ابوبکر در کنار رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در غار ثور دارد، شایستگی او را در امر خلافت می رساند.
حال باید دید که آیا مصاحبت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در غار، ابوبکر بوده است یا خیر؟
بخاری در صحیح خود بر نازل نشدن آیه غار در حق ابوبکر صحّه گذاشته است، زیرا که عایشه نزول آن آیه را در حق ابوبکر نفی کرده و گفته است:
«هیچ آیه ای از قرآن در حق ما نازل نشده است».(2)
و این مطلب را عایشه در حضور هزاران تن از صحابه در عصر معاویه، از جمله برادرش عبدالرحمن بن ابی بکر و مروان حکم بیان کرد و همگی آنها ادعای وی را در این زمینه تأیید کردند و این دلیلی بسیار قوی بر دروغ بودن اخبار روایت شده درباره حضور ابوبکر در غار می باشد و اگر چنانچه عده ای از اصحاب اعتقاد به حضور ابوبکر در غار داشتند، حتماً بواسطه آیه غار و حضور ابوبکر در غار با عایشه به مخالفت می پرداختند.
و دلائل دیگر بر عدم حضور ابوبکر در غار فراوان است که طالبین می توانند به کتاب ارزشمند «صاحب الغار ابوبکر ام رجل آخر؟» تالیف فاضل ارجمند و محقق اندیشمند، حجه الاسلام نجاح الطائی مراجعه نمایید. که معظم له در این کتاب، قضیه حضور ابوبکر در غار را به صورت علمی و مستند به روایات صحیح و متواتر و شواهد و قرائن فراوان ردّ کرده و ثابت نموده که شخصی که به عنوان راهنما، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم را تا غار «ثور» همراهی کرد، «عبدالله بن اریقط بن بکر» بوده است. لکن فریبکاران حزب قریش اقدام به اجرای نقشه تغییر در نام ابوبکر نمودند، تا نام وی موافق نام «عبدالله بن بکر» گردد، به همین سبب نام او (ابوبکر) را که «عتیق» بود به «عبدالله» تغییر دادند.(3)

ادامه مطلب: سؤالات شیعه پیرامون انتخاب ابوبکر به خلافت(2)
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: جنگ و صلح
نمایش از 04 آبان 1394 بازدید: 53
پرینت

امام شافعی و محبت به اهل بیت (ع) 

«ابوعبدالله محمد بن ادریس بن العباس»، معروف به «الامام الشافعی» (150 - 204ق) پیشوای مذهب شافعی است. مذهب شافعی یکی از مذاهب چهارگانه اهل سنت است.[1] محمد بن ادریس شافعی در غزه، واقع در فلسطین دیده به جهان گشود. او از طرف پدر و مادر قریشی است. وی از دو سالگی پدر خویش را از دست داد. سپس مادرش او را به مکه برد و به تعلیم وی توسط علمای زمان خود همت گماشت. پس از آموختن مقدمات علوم زمان خود و ادبیات عرب، نزد «مسلم بن خالد»، فقیه مکه، به فرا گرفتن فقه پرداخت.
شافعی، در سن سیزده سالگی در مدینه نزد مالک، پیشوای مالکی ها تحصیل را آغاز کرد. وی در جوانی حافظ قرآن شد و به دانش های گوناگون دست یافت. شافعی در ادبیات عرب مهارت به سزایی داشت و برای یافتن ریشه های دقیق کلمات مدتی را در میان قبایل هذیل، ربیعه، مضر به سر برد. او فقه را از شاگردان ابن عباس که خود شاگرد امیرالمؤمنین (ع) بود و برخی دیگر از شاگردان اهل بیت (ع) فرا گرفت. و در عراق و مصر به تدریس و فتوا پرداخت.[2] شافعی که در زمان خلافت عباسیان می زیست. در سال 204 هجری در یکی از سفرهایش که به مصر داشت، درگذشت و در شهر قاهره به خاک سپرده شد.[3]
شافعی در عصر خود و در میان فقیهان آن عهد، پر تألیف ترین و پر اثرترین آنها بود. او در نوشتن آثار متعدد خود از مایه علمی و ادبی خود سود می جست. زیرا او در فنون ادب و لغت و در فقه و حدیث شناسی، بسیار زبردست بوده و با اصول فصاحت و بلاغت عربی کاملا آشنا بود. نوشته اند که او در فقه، حدیث، علوم قرآنی، شعر و لغت به درجه بلندی رسید. از او آثار و رسالات فراوانی بر جا مانده تا آن جا که در حدود 110 مجلد کتاب و رساله را به او نسبت داده اند. بیشتر این کتاب ها در زمینه فقه می باشد. شافعی دارای دو کتاب بزرگ و علمی تحت عنوان «الام» و «الرساله» است.[4]
شافعی برای کسب علم به سرزمین های مختلفی سفر کرد. از مکه و مدینه گرفته، تا کوفه و بغداد و مصر و یمن. امام شافعی در این سفرها با اندیشه ها، آراء و مکاتب مختلف فقهی و کلامی آشنا شد. از تجربیات و اندوخته های آنها بهره می جست و هر جا لازم بود، آنها را نقد می کرد، و گاهی با بزرگان این مکاتب به مناظره می پرداخت.

ادامه مطلب: امام شافعی و محبت به اهل بیت (ع)
 

بانک اطلاعات دارو - داروشناسی

آشنایی با انواع داروها

عوارض انواع داروها و....

 -----------

ورود

حاضرين در سايت

ما 765 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

برای حمایت از ما امتیاز دهید