نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: دین و مذهب / ادیان
نمایش از 21 فروردين 1394 بازدید: 317
پرینت

مذاهب و ادبیات

نویسنده: اوتاکر کلیما
مترجم: عیسی شهابی
ادبیات فرقه ها و پیروان آیین های دیگر در عصر ساسانی
از ادبیات فرقه های منشعب و ملحدان مربوط به دوران پیش از استیلای تازیان چیزی به جای نمانده است. مؤلفان بعدی ادعا می کنند که مزدک، پدر نهضت ملی سوسیالیستی (در حوالی سال 500)، کتاب دیسناد(1) را تألیف و تعلیمات خود را در آن تشریح کرده، ولی این کتاب به کلی مفقودالاثر است. توضیح آن که، پس از قلع و قمع مزدکیان (524-525)، کتاب های آنان سوزانده شد. نوشته ی فارسی میانه ای که تازیان آن را کتاب مزدک (در اصل: مزدک نامک) می نامند یک اثر ادبی است که تاریخ این نهضت و پایان آن را با مقاصدی خاص و بنابر منویات طبقه ی حاکمه ی وقت شرح می دهد. مندرجات آن در کتاب های فارسی دری، یعنی سیاست نامه و فارس نامه که بعداً نگارش یافته، برای ما به جای مانده. مزدک مغی معرفی می شود که مردم را، با تفسیر محتملاً صحیح اوستا، گمراه می سازد و نیز به یک فریب کاری دست می آزد تا اعتماد پادشاه قباد و طبقات بالا را به خود جلب کند. وی ادعا می کند که می تواند با ایزد آتش مقدس سخن گوید و از او به زبان آدمی تعلیماتی دریافت کند. برای اثبات این مدعا، یکی از محارم خود را در زیر آتشدان آتشکده پنهان می سازد تا از مخفی گاه زیر زمینی خود با صدایی که به گفته ی او از آن آتش است فرمان هایی صادر کند. مزدک موفق می شود که امر را بر پادشاه مشتبه سازد، ولی، ولیعهد جوان، خسرو انوشیروان، پس از مواضعه با مغ ها، پرده از این نیرنگ برداشته پادشاه را بر ضد این نوآور بسیار مقتدر بر می انگیزد و در این اسباب چینی کام یاب می گردد. مزدک و سران نهضت به دام می افتند و اعدام می شوند.

ادامه مطلب: مذاهب و ادبیات
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: دین و مذهب / ادیان
نمایش از 21 فروردين 1394 بازدید: 218
پرینت

سابقه دین داری و یکتاپرستی در ایران

نویسنده: اسماعیل شفیعی سروستانی

 بی اغراق ایرانیان، چه پیش از اسلام در عهد باستان و چه پس از آن یکتاپرست بودند و در زمره نامورترین مردم متدیّن جهان. آنان همواره از آلودگی بت پرستی و کافر مسلکی در حوزه فرهنگی پیراسته بودند.

همه آثار و شواهد تاریخی و فرهنگی و هنری مردم این سرزمین بر سابقه دین داری و باور توحیدی آنها صحّه می گذارد.
این عبارت به جا مانده از وندیداد، یگانه پرستی ایرانیان را اعلام می کند:
ای آفریننده جهان مادّی، ای یگانه مقدّس، چهارمین مکانی که زمین شاد و خوشبخت است، کجاست؟ خداوند فرمود: آنجایی که گلّه ها و رمه ها روزبه روز به حدّاکثر رسند. (1)
هرودوت، مورّخ یونانی، قریب به پانصد سال پیش از میلاد حضرت مسیح (علیه السلام) (484 ق.م.) درباره ایرانیان می نویسد:
ایرانیان برخلاف ما یونانیان عقیده به چند خدا بودن دنیا ندارند. در نتیجه معابد و منابر مختلف برای خدایان نیز ندارند. آنان پرستش چندین خدا را که در «مصر» و «یونان» امری رایج است، مایه حماقت می دانند. به اعتقاد من این تفکّر از آنجا سرچشمه می گیرد که ایرانیان خدا را مانند ما دارای جسم نمی دانند... .
در کتیبه ها و سنگ نبشته های بسیاری که در «همدان»، «پاسارگاد»، «شهر پارسه»، «قصروان» در «ترکیه» و... موجود است، بر یگانگی خداوند تأکید شده است.
در سنگ نبشته خشایارشاه در «گنج نامه همدان» و به سال 490 پیش از میلاد حضرت مسیح (علیه السلام) آمده است:
خدای بزرگ است اهورامزدا؛ خدایی که بزرگ ترین خدایان است که زمین را آفرید که آن آسمان را آفرید که مردم را آفرید که شادی را برای مردم آفرید که خشایارشاه را شاه کرد.
از این عبارات است که وُلْتِر (2)، فیلسوف فرانسوی (1694-1778م) درباره ایرانیان می نویسد:

ادامه مطلب: سابقه دین داری و یکتاپرستی در ایران
 

بانک اطلاعات دارو - داروشناسی

آشنایی با انواع داروها

عوارض انواع داروها و....

 -----------

ورود

حاضرين در سايت

ما 666 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

برای حمایت از ما امتیاز دهید