نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 28 خرداد 1393 بازدید: 148
پرینت

اشرف افغان؛ وقایع نگاری یک حمله یا یک شورش

پژوهشگر: رضا علیزاده ممقانی

معمولاً مورخ از دو جنبه به موضوع تاریخی موردنظرش می پردازد. نخست وجه گزارشی و اخباری آن و سپس شرح تحلیلی موضوع می باشد. در این میان آنچه که در هر دو قسمت از کار مورخ واجد اهمیت بوده و نوعی خط مشی به روش او می دهد، زاویه دید و نوع منظری است که مورخ اختیار کرده است. شاید در وادی امر این طور به نظر برسد که شکل گرایشها و تمایلات فکری مورخ تنها در مقام تجزیه و تحلیل مسئله تاریخی پیش روی او تأثیرگذار باشد و آن گاه او که در مقام یک ناظر بی طرف به گزارش رویدادها می پردازد، حاصل کار فارغ از جهت گیری های فکری اوست.

این دیدگاه خام، توصیف تاریخی را امری فراتاریخی می داند و بنابراین وصف خبری یک رویداد تاریخی یک بار و برای همیشه میسر است. حال آن که شواهد خوبی در دست است که نه تنها تحلیل از رویدادها در پرتو تمایلات و علایق مان صورت می گیرد بلکه اوصافی که از آنها نیز ارائه می دهیم فارغ از این ویژگی نیست. برای روشن تر شدن موضوع یک رویداد تاریخی را ملاحظه می کنیم که عبارت از سقوط سلسله صفویان به دست اشرف افغان و در زمان حکومت شاه سلطان حسین صفوی باشد. آنچه اغلب مورخان ما از این رویداد روایت می کنند این عبارت است: «سلسله صفویان در زمان سلطنت شاه سلطان حسین و پس از حمله افغانها ساقط شد.» گزاره اخیر یک جمله اخباری در مورد سقوط سلسله صفویه است که از منظر تقسیمات ژئوپلتیک قرن بیستم ادا شده است. چرا که در حال حاضر افغانستان به عنوان کشوری مستقل و جدا و همسایه ای شناخته می شود که افراد ساکن در آن با ملیتی جداگانه و تابعیت افغانی زندگی می کنند. در این نگاه افغانی بودن چیزی سوای مفهوم ایرانی بودن است و بنابراین وقتی با همین نگاه به گزارش تاریخ می پردازیم از «حمله افغانها به ایران» سخن می گوییم. تقریباً و درحال حاضر کتاب درسی را سراغ ندارم که طور دیگری این رویداد را گزارش داده باشد. در مقابل نقطه نظر دیگری وجود دارد که مطابق آن و پیش از پیمان پاریس که منجر به جدایی افغانستان از ایران شد، این کشور جزوی از امپراتوری ایران بوده است.

ادامه مطلب: اشرف افغان؛ وقایع نگاری یک حمله یا یک شورش
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 17 خرداد 1393 بازدید: 193
پرینت

صفويه

صَفَویان از دودمان‌های ایرانی بودند که بین سالهای ۸۸۰ تا ۱۱۱۱ خورشیدی، بر ایران و بخشی از سرزمین‌های مجاور آن فرمانروایی کردند.

شیخ صفی‌الدین اردبیلی، نیای بزرگ صفویان هشتمین نسل از تبار فیروزشاه زرین‌کلاه بود. فیروزشاه از بومیان ایرانی و کردتبار بود که در منطقه مغان نشیمن گرفته بود. زبان مادری شیخ صفی‌الدین تاتی بود و اشعار تاتی او امروزه در دست است. تاتی یکی از زبان‌های ایرانی و زبان بومی آذربایجان بوده‌است.

دودمان پادشاهی صفویه به وسیله شاه اسماعیل اول با اتکا بر پیروان طریقت تصوف علوی تأسیس شد. این پیروان که عمدتا از ایلهای ترک آناتولی بودند ,و بعداً به قزلباش‌ها ملقب شدند بر سر اعتقادات خود سالها به طرفداری از آق‌قویونلو‌ها و قراقویونلو‌ها درگیر جنگهای پیاپی با دولت عثمانی بودند. اسماعیل جوان نوه شیخ جنید، پسر شیخ صفی الدین و نوه اوزون‌حسن آق قویونلو تحت آموزش بزرگان قزلباش پرورش یافت و رهبر دینی آنان بشمار می‌آمد.

ارزش تاریخی دوره صفوی

رسیدن ایرانیان به مرزهای طبیعی خود، و در بعضی مواقع به ویژه در عهد پادشاهی شاه عباس بزرگ و نادر شاه به مرز دوران ساسانیان به ایران شکوه و جلال پیشین را باز داد. برای اروپا که جداً در معرض خطر دولت عثمانی بود، بسیار گرانبها و ارزشمند محسوب می‏شد، به نحوی که مآل اندیشان قوم در آن دیار، دولت صفوی را مایه نجات خویش و نعمتی برای خود می‏پنداشتند و به همین سبب با پیامهای دلگرم کننده خود، پادشاهان ایران را به ادامه نبرد و ستیز با عثمانی تشویق می‏کردند. بعد از عقب نشینی سلطان سلیمان قانونی از آذربایجان و تحمل تلفات سنگین سپاه عثمانی از سرما و برف و فقدان آذوقه، فرستاده ونیز در دربار عثمانی به پادشاه خود نوشت: تا آنجا که عقل سلیم گواهی می‏دهد این امر جز مشیت باری تعالی چیز دیگری نیست زیرا می‏خواهد که جهان مسیحیت را از ورطه اضمحلال نهایی رهایی بخشد .

ادامه مطلب: صفويه
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 12 مهر 1392 بازدید: 183
پرینت

شاهان صفوی

تشكيل دولت صفوى در اوايل قرن دهم هجرى قمرى (ابتداى قرن شانزدهم ميلادى) يكى از رويدادهاى مهم ايران محسوب مى شود.

پيدايش اين دولت كه بايد آن را سرآغاز عصر تازه اى در حيات سياسى و مذهبى ايران دانست موجب شد استقلال ايران براساس مذهب رسمى تشيع و يك سازمان ادارى بالنسبه متمركز، تامين شود. گذشته از آن تاسيس و استقرار اين دولت زمينه اى را فراهم ساخت تا خلاقيت هاى فرهنگى، هنرى معمارى، تداوم و امكان تجلى و رشد يابد و نمونه هاى بديعى از اين امور (به ويژه در زمينه هنر و معمارى) پديد آيد. با آغاز روابط سياسى با دولت هاى اروپايى و سرزمين هاى همجوار، بازرگانى توسعه يافت. لازم به ذكر است كه اين امر موجب تحول در اقتصاد داخلى شد و اين تحول در توليد و فروش ابريشم و ايجاد مراكز بزرگ بافندگى بسيار موثر افتاد.

ادامه مطلب: شاهان صفوی
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 12 مهر 1392 بازدید: 199
پرینت

شاه عباس صفوی

پس از مرگ شاه طهماسب وضع سیاسی کشور ایران به صورت خیلی بدی درآمده بود ولی از آنجائیکه همواره خداوند حامی ایران بوده است مجددا با روی کار آمدن جوان 17 سالهأی که بعدها شاه عباس بزرگ شد مملکت نجات یافت . شاه عباس بزرگ (996 – 1039 هجری قمری )در هرات در روز اول ماه رمضان سال 978 هجری قمری بدنیا آمد (16 بهمن) وی دومین فرزند خدابندة بدبخت بود که بعد از پدرش شاه طهماسب به پادشاهی رسید ولی سرداران قزلباش به او فرصت پادشاهی ندادند . مادر شاه عباس مهدعلیا از یکی از خانوادههای معروف مازندران بود و ادعا میکرد که از خاندان حضرت امیر علیهالسلام است. او وقتی یکساله بود پدر و مادرش به شیراز رفتند و آن کودک در هرات ماند و او را بنا بر توصیه پدربزرگش شاه طهماسب به للهأی بنام شاهقلی سلطان سپردند و این لله هنگام بپادشاهی رسیدن اسماعیل دوم در تاریخ 984 هجری قمری بقتل رسید و بنابر دستور شاه اسمعیل علی قلی خان شاملو حاکم خراسان مأموریت یافت عباس را بقتل برساند .

ادامه مطلب: مطلب درباره شاه عباس صفوی
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 12 مهر 1392 بازدید: 175
پرینت

شاه سلطان حسین صفوی

به گزارش پارسینه، شاه سلطان حسین آخرین پادشاه از خاندان صفوی بود که در ????ه.ق به جای پدر بر تخت سلطنت نشست و توانست مدتی رسما بر کل کشور ایران حکومت نماید. سلطنت وی با شورش افغانها و اشغال اصفهان به دست آنها پایان یافت. وی مردی بسیار هوسران و ضعیف النفس بود. در دوره حکومت وی آخرین بازماندههای نظم حکومتی و ساختار اداری که با تلاشهای شاه اسماعیل، شاه طهماسب و شاه عباس کبیر ایجاد شده بود از میان رفت.

ادامه مطلب: شاه سلطان حسین صفوی
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 12 مهر 1392 بازدید: 184
پرینت

صفویه  

صَفَویان از دودمان‌های ایرانی بودند که بین سالهای ۸۸۰ تا ۱۱۱۱ خورشیدی، بر ایران و بخشی از سرزمین‌های مجاور آن فرمانروایی کردند.

شیخ صفی‌الدین اردبیلی، نیای بزرگ صفویان هشتمین نسل از تبار فیروزشاه زرین‌کلاه بود. فیروزشاه از بومیان ایرانی و کردتبار بود که در منطقه مغان نشیمن گرفته بود. زبان مادری شیخ صفی‌الدین تاتی بود و اشعار تاتی او امروزه در دست است. تاتی یکی از زبان‌های ایرانی و زبان بومی آذربایجان بوده‌است.

ادامه مطلب: صفویه
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 12 مهر 1392 بازدید: 135
پرینت

دلايل اهميت تاريخي سلسله صفويه

 1- احياي اقتدار سياسي

2- وحدت مذهبي

3- وحدت ملي

احياي اقتدار سياسي

با اضمحلال شاهنشاهي ساسانيان اقتدار مركزيت سياسي  ايران زمين رخت بسته و اين سرزمين جزء قلمرو دولت اسلامي قرار گرفت.

ادامه مطلب: دلايل اهميت تاريخي سلسله صفويه
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 09 مهر 1392 بازدید: 142
پرینت

واپسین جنگ شاه عباس با سنان پاشا

«1014 ق / 1605 م»

سنان پاشا - چغال اوغلى - سردار عثمانى، پس از شکست خوردن از الله وردى خان، از راه دریاچه وان به درون خاک عثمانى عقب نشینى کرد. در آنجا به گرد آوردن سپاه پرداخت و جمعى از سرداران رومى و کرد را براى حمله به ایران با سپاهى عظیم تدارک دید. در اواخر پاییز 1014 ق / نوامبر 1605 م، متوجه آذربایجان شد و در کنار شهر سلماس اردو زد. شاه عباس با آگاه شدن از تهاجم جدید ترکان، نخست به شهر خوى رفت و فرمان داد تا مردم دهکده‏ها و آبادیها، از سر راه سپاه عثمانى دور شوند و به داخل آذربایجان بروند. سپس چون شهرت یافته بود که سنان پاشا عزم تسخیر اردبیل را دارد، شاه ایران از خوى به مرند رفت تا در آنجا جلوى پیشرفت سپاه عثمانى را سد کند.

ادامه مطلب: واپسین جنگ شاه عباس با سنان پاشا
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 09 مهر 1392 بازدید: 169
پرینت

مناسبات شاه عباس بزرگ با امیران ازبک

«997 - 1020 ق / 1589 - 1611 م»

در اواخر سلطنت شاه محمد خدابنده، هنگامى که شاه عباس در خراسان تاجگذارى کرد، مرشد قلى خان استاجلو، به عنوان وکیل السلطنه، تمامى زمام امور را در دست داشت. على قلى خان شاملو، رقیب دیرینه مرشد قلى خان، که پیش از آن لله و سرپرست شاه عباس بود، براى اینکه رقیب خود مرشد قلى خان را در خراسان با حریفى زورمند روبه‏رو سازد؛ سفیرى نزد عبدالله خان ازبک به بخارا فرستاد و او را به گرفتن خراسان تحریص کرد. عبدالله خان در آغاز سال 996 ق / 1587 م با سپاهى گران به خراسان رفت؛ على قلى خان که از کرده خود پشیمان شده بود، در قلعه هرات به دشمن خوانده به دیار، مقاومت کرد و پس از یک محاصره طولانى، ناگزیر تسلیم و به قتل رسید «اواخر ربیع الاول سال 997 ق / فوریه 1589 م».

ادامه مطلب: مناسبات شاه عباس بزرگ با امیران ازبک
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 09 مهر 1392 بازدید: 143
پرینت

مصالحه شاه عباس بزرگ با دولت عثمانى

«998 - 999 ق / 1590 - 1591 م»

مصالحه بین دو دولت ایران و عثمانى از زمان حمزه میرزاى ولیعهد تا شاه عباس با فراز و نشیبهایى همراه شد و هر بار انجام مذاکرات و عقد پیمان صلح به عهده تعویق افتاد. حمزه میرزا که پس از نبردهایى چند دریافته بود که نمى‏تواند با توجه به ضعف و نفاق درونى با دولت عثمانى روبه‏رو شود، پیشنهاد فرهاد پاشا - سردار عثمانى - را پذیرفت و حاضر شده بود از ولایاتى که سرداران ترک به تصرف درآورده بودند، چشم بپوشد و فرزندش حیرد میرزا را به عنوان گروگان به نزد دربار استانبول روانه کرده با سلطان مراد سوم صلح کند. پس از کشته شدن حمزه میرزا، مرشد قلى خان استاجلو نیز، هنگامى‏لشکرکشى به خراسان، ولى آقا چاشنى گیر باشى را، که از طرف فرهاد پاشا براى طرح مقدمات صلح و بردن حیدر میرزا به ایران آمده بود، به اردوى شاهى خواند، تا درباره مصالحه گفتگو کند، ولى این امر، باز هم به سبب کشته شدن او، انجام نگرفت.

ادامه مطلب: مصالحه شاه عباس بزرگ با دولت عثمانى
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 09 مهر 1392 بازدید: 179
پرینت

لشكركشى شاه عباس به بين النهرين و فتح بغداد

«1031 - 1034 ق / 1622 - 1624 م»

در 1031 ق / 1622 م، هنگامى‏كه شاه عباس براى فتح قندهار به هرات رفته بود، خبر رسيد كه در قسطنطنيه، سران سپاه ينى چرى با سلطان عثمان خان دوم از در مخالفت درآمده، او را از سلطنت خلع کرده و كشته‏اند. دليل اين مخالفت و سركشى سپاه ينى چرى، اصرار سلطان عثمانى براى ارسال آنها به جنگ با ايران بود. چون دولت عثمانى به تازگى از جنگ لهستان فارغ شده بود، موقع را براى حمله به ايران مغتنم مى‏دانست و وزير اعظم دربار ب نام دلاور پاشا هم در تحريك سلطان براى زير پا گذاشتن معاهده صلح بى تأثير نبود. اما سپاهيان ينى چرى، كه معمولا" در يك سال به دو لشكركشى و جنگ تن نمى‏دادند، با وى از در مخالفت درآمده، از سلطان خواستند كه حمله به خاك ايران را به سال ديگر موكول سازد؛ چون سلطان و وزير اين درخواست را نپذيرفتند و با سران ينى چرى زبان به تهديد گشودند، آنها نيز سر به شورش برداشتند و با گروهى از سربازان خود به كاخ شاهى ريخته، وزير اعظم و چند تن از سران مخالف را از پاى درآوردند.

ادامه مطلب: لشكركشى شاه عباس به بين النهرين و فتح بغداد
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 09 مهر 1392 بازدید: 155
پرینت

لشکرکشى شاه عباس به ارمنستان

«1012 - 1013 ق / ? - 1604 م»

شاه عباس پس از تسخیر تبریز و قلعه شهر، اقدام به باز پس گیرى دیگر ولایات از دست رفته ایران در آذربایجان، ارمنستان، گرجستان و شروان نمود که در زمان پدرش از ایران جدا گشته و به دست ترکان عثمانى افتاده بود. شاه نخست متوجه قلعه هاى ایروان و نخجوان شد، که از مراکز نظامى عثمانى در ارمنستان بود. در آغاز کار، ذوالفقار خان قرامانلو حکمران آذربایجان ایران را مأمور کرد که به قلعه نخجوان بتازد و آن جا را از دشمن پاکسازى کند. در این ایام، شمار سربازان ترک در قلعه حدود 150 نفر بیشتر نبود، زیرا شریف پاشا، بیگلربیگى آن شهر، پس از رسیدن خبر حمله شاه عباس به شهر تبریز، چون قله نخجوان را براى پایدارى آماده نمى‏دید، با بیشتر سپاهیانش به قلعه ایروان، که بسیار مستحکم و براى مقاومت آماده تر بود، رفت و در آنجا، ظرف بیست روز حصارى تازه ساخت و تمامى تجهیزات و آذوقه و اسلحه را براى یک مقاومت طولانى و دو ساله آماده کرد. با نزدیک شتن سپاهیان ذوالفقار خان، مردم به ناچار به استقبال آمدند و چون سربازان داخل قلعه یاراى مقاومت نداشتند، امان خواستند و قلعه را تسلیم کردند. بدین ترتیب نخجوان و توابع آن بدون خونریزى به تصرف قواى ایران درآمد.

ادامه مطلب: لشکرکشى شاه عباس به ارمنستان
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 09 مهر 1392 بازدید: 160
پرینت

فرمانروایی شاه عباس کبیر، اوج عظمت دولت صفوی

دوران فرمانروایى شاه عباس کبیر، اوج عظمت و درخشش دولت صفوى بود. این اعتلا و شکوه هم که در اثر پیروزیهاى او بر دشواریهاى ناشى از سلطنت پدرش حاصل شد، در پایان سلطنت پرشکوه، اما مهیب و مستبدانه اش، خود عامل عمده‏اى در ایجاد اسباب انحطاط در فرمانروایى بازماندگان او شد. الزام شاه عباس در تربیت فرزندان در سایه حرم خانه و کوشش در دور نگه داشتن آنها از امور مملکت، با وجودى که ناشى از سوءظن شاه در حق فرزندان و تا حدى مبنى بر تجربه شخصى حاصل از سالهاى کودکى خود او بود، شاهزادگان را نالایق و بى کفایت و فاقد صفات لازم براى اداره ملک بار آورد و حتى تعدادى از این شاهزادگان و فرزندان به خاطر احساس حسادت یا بیم خطر عمدا" نابود شدند. بدین سان، صوفى اعظم، خاندان خویش را از وجود جانشینان لایق محروم ساخت و زوال و انقراض خاندان را در سرنوشت محتوم آن رقم زد.

ادامه مطلب: فرمانروایی شاه عباس کبیر، اوج عظمت دولت صفوی
 
نوشته شده توسط سيداحمدخزايي دسته: صفويه
نمایش از 09 مهر 1392 بازدید: 169
پرینت

طوایف قزلباش در عهد شاه عباس اول

«996 ق / 1588 م»
شاه عباس که جوانى با اراده و جسور و قدرت دوست و با تدبیر بود، از آغاز پادشاهى دریافت که کار سلطنت با خودرأیى و اقتدار و نفوذ فوق العاده سرداران قزلباش در امور کشورى و لشکرى، سامان نمى‏یابد؛ پس مصمم شد که به هر بهانه سران صاحب نفوذ قزلباش را به هر قیمتى شده حتى در کمال بیرحمى‏از میان بردارد و قدرت و اختیارات موروثى ایشان را محدود کند.
در سال دوم سلطنت شاه عباس 997 ق / 1589 م، بعد از کشته شدن مرشد قلى خان، جمعى از اتباع و طرفداران او مى‏خواستند رستم میرزاى صفوى، نوه بهرام میرزا، برادر شاه طهماسب اول را، که در قسمتى از افغانستان حکومت داشت، به خراسان آورند و به سلطنت نشانند و باز آن سرزمین را از ایران جدا کنند.

ادامه مطلب: طوایف قزلباش در عهد شاه عباس اول
 

صفحه1 از6

<< شروع < قبلی 1 2 3 4 5 6 بعدی > پایان >>

بانک اطلاعات دارو - داروشناسی

آشنایی با انواع داروها

عوارض انواع داروها و....

 -----------

ورود

حاضرين در سايت

ما 155 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

برای حمایت از ما امتیاز دهید